عفاف در لغت

واژه «عَفاف» به فتح عین، مصدر ماده «عَفَّ» می‌باشد که مصدر دیگر آن«عِفّه» است و این دو دقیقاً به یک معنا می‌باشند و به جای یکدیگر به کار می‌روند. کتاب «العین» عفت را اینگونه معنی کرده: «العفه الکفّ عما لا یَحِلُّ»: «عفت، خودداری از چیزی است که حلال نباشد» (فراهیدی، 1405ق: ج1، ص92).

«ابن منظور» در تعریف واژه عفاف می‌گوید:«خودداری از عمل یا سخنی که حلال و نیکو نیست»(ابن منظور، 1414ق: ج9، ص253).

«راغب اصفهانی» می‌گوید: «العفّه حصول حاله للنفسِ تمنعُ بها عن غلبه الشهوه»: «عفت حالت درونی و نفسانی است که توسط آن از غلبه شهوت جلوگیری می‌شود» و در ادامه می‌افزاید: «و أصله الإقتصار علی تناول الشیء القلیل»: «اصل آن، اکتفا به بهره‌‌مندی کم از چیزی است» (راغب اصفهانی، 1412ق: ص573؛ قرشی، 1371ش: ج5، صص19-18).

/ 0 نظر / 5 بازدید