عفاف در پوشش

یکی از مهم‌ترین مصادیق «عفاف»، مسأله «حجاب و پوشش» است. نفس انسان به او امر می‌کند که زیبایی‌های جسمی خود را نمایان کند تا بیشتر مورد توجه دیگران باشد. این مسأله در مورد زنان که مظهر زیبایی و جمال هستند و از طرفی ذاتاً دوست دارند که زیبایی‌هاشان را نمایان کنند، بیشتر مطرح است. عفاف در پوشش در حقیقت کنترل نفس در این بعد است. یعنی عفاف باعث می‌شود که انسان در نمایان کردن زیبایی‌های خود پا را از حد فراتر ننهد. در اسلام، پوشش یکی از نشانه‌های برجسته عفاف است.

عفت در پوشش مقتضی آن است که انسان از پوشیدن لباس‌های تنگ و چسبان و یا نازک و بدن نما که موجب جلب انظار دیگران و خودنمایی می‌شود، اجتناب کند و در کیفیت پوشش خود جانب وقار و سنگینی را برگزیند. امام علی (ع) می‌فرماید: «شما را به پوشش لباس ضخیم توصیه می‌کنم، چرا که هر کس لباسش نازک باشد، دینش نازک است» (حرعاملی، 1409ق: ج4، ص389). اینگونه افراد در حقیقت پوشیدگان برهنه هستند؛ یعنی کسانی که پوشش آنها با برهنگی چندان تفاوتی ندارد.

به همین دلیل است که خداوند در قرآن دستور می‌دهد که زنان طوری روسری خود را بر روی سینه‌هایشان بیندازند که گردن و سینه‌هایشان پوشیده شود: «و لیضربن بخمرهن علی جیوبهن» (نور،31). واژه‌شناسان در معنای خمار گفته‌اند: «خمار برای زن به کار می‌رود و به معنای مقنعه است و گفته می‌شود خمار چیزی است که زن سر خود را با آن می‌پوشاند» (ابن‌منظور، 1414ق: ج4، ص255).

/ 0 نظر / 2 بازدید